05292020pet
Last updatepet, 29 maj 2020 3pm

Top Story

Šćepo Labudović, heroj Alžirske revolucije: Umjesto da fotografiše Tita, borio se kamerom na prvoj liniji fronta

Front nacionalnog oslobođenja (FLN) vrlo brzo je uvidio snagu i značaj njegovih snimaka koji su veoma uspješno razbijali medijsku blokadu, ali isto to su brzo uvidjeli i Francuzi. Dugo su pokušavali da otkriju ko je "krtica" i ko šalje informacije i dokumentarce o realnom stanju na frontu iz Alžira u svijet. Poslije dužeg bezuspješnog traganja napokon su uspjeli da identifikuju Stevana i njegovu lokaciju. Preko svojih specijalaca i obavještajnih službi, u strogoj tajnosti hitno su organizovali njegovu likvidaciju...

Foto: Adem Ado Softić

Danas je 1. novembar, Dan nezavisnosti Alžira. Ova najveća država Afrike danas slavi 57. godišnjicu sticanja nezavisnosti u osmogodišnjem oslobodilačkom ratu (1954-1962) protiv francuske kolonijalne vlasti. Sve do prošle godine, na današnji dan počasni gost alžirske ambasade u Beogradu bio je jedan Beranac, alžirski nacionalni heroj koji je obilježio veliku Alžirsku revoluciju, Stevan – Šćepo Milutinov Labudović (28.12.1926 - 25.11.2017.).

Šćepo Labudović bio je lični Titov fotograf i mladi snimatelj "Filmskih novosti" kada je na Titovu inicijativu 1959. godine otišao u Alžir da kroz fotografije i filmske zapise upozna svijet sa slavnom borbom koju je alžirski narod vodio za svoje oslobođenje. Dugo je boravio u Alžiru prateći tamošnje partizane u njihovim akcijama i upoznajući svojim fotografijama i snimcima svijet sa teškim uslovima u kojima je živio alžirski narod pod francuskom okupacijom.

Foto: Adem Ado Softić

Umjesto tri nedjelje koliko je bilo planirano i za koliko su mu bile obezbijeđene dnevnice, Šćepo je u Alžiru ostao tri godine, ne tražeći nikakvu nadoknadu za svoj rad i boreći se svojom kamerom na prvoj liniji fronta, kroz vreli pijesak i makiju Sahare, protiv francuskih okupacionih snaga, rame uz rame sa alžirskim mudžahedinima. Prošao je 9 bataljona i u svakom boravio po 3 mjeseca, pa je vrlo brzo postao omiljen među mudžahedinima i narodom Alžira. Njegove reportaže sa alžirskog ratišta zabilježile su najdramatičnije trenutke revolucije, a svjedočanstva o patnji i stradanju alžirskog naroda pod francuskom kolonijalnom vlašću obišla su svijet, pa se zahvaljujući njima međunarodna javnost upoznala sa pravom slikom stanja u ovoj najvećoj islamskoj državi Afrike, po površini četiri puta većoj od svog okupatora.

U rijetkim pauzama između akcija na frontu, Šćepo je pomagao prebacivanje i liječenje ranjenika, a u improvizovanim školama učestvovao je u opismenjavanju alžirske djece, pa je i to jedan od razloga što je i među njima postao nacionalni heroj koga su svi do jednog svaki put dočekivali sa ovacijama i kome su na ulici raširenih ruku i očiju trčali u zagrljaj, dok su sa vedrim dječijim osmjehom na licu ponosno skandirali ime koje se u Alžiru i danas, nakon skoro šest decenija, izgovara sa posebnim poštovanjem i pijetetom : "Labido" i "Steva nacionale". Ta djeca i djeca te djece danas u alžirskim školama uče njihovu djecu da nikad ne zaborave Šćepa Labudvića i njegov nemjerljiv doprinos konačnoj pobjedi velike Alžirske revolucije.

Foto: Adem Ado Softić

Značaj i ulogu Šćepa Labudovića u oslobađanju Alžira najbolje opisuje dirljiva priča o njegovom komandantu. Naime, Front nacionalnog oslobođenja (FLN) vrlo brzo je uvidio snagu i značaj njegovih snimaka koji su veoma uspješno razbijali medijsku blokadu, ali isto to su brzo uvidjeli i Francuzi. Dugo su pokušavali da otkriju ko je "krtica" i ko šalje informacije i dokumentarce o realnom stanju na frontu iz Alžira u svijet. Poslije dužeg bezuspješnog traganja napokon su uspjeli da identifikuju Stevana i njegovu lokaciju. Preko svojih specijalaca i obavještajnih službi, u strogoj tajnosti hitno su organizovali njegovu likvidaciju. Međutim, Alžirci su preko svojih kontraobavještajnih službi prozreli namjere Francuza pa je jedne noći, odmah nakon tog otkrića, komandant Šćepovog bataljona došao ispred vrata njegove sobe i zatražio mu neobičnu uslugu - naredio mu je da zamijene garderobu. Ne znajući o čemu se radi, Šćepo je izvršio naređenje. Komandant se tako prerušio u kamermana i vratio nazad u svoju jedinicu sa Šćepovom starom kamerom, a pravog kamermana u oficirskoj uniformi tajnim kanalima vojska je tokom noći prebacila u Tunis. Već naredne večeri, dok se Šćepo nalazio na sigurnom, Alžirom se pročula tužna vijest da je komandant njegovog bataljona mučki ubijen iz zasjede, a Francuzi su danima nakon toga likovali smatrajući da su likvidirali Stevana Labudovića. Sve do oslobođenja od Šćepa se pažljivo skrivao podatak da je komadant žrtvovao svoj život za njega, a kada je to po završetku rata slučajno saznao, tužan i potišten, otišao je na mjesto događaja gdje je snimio jedan od svojih najdirljivijih dokumentaraca posvećen stradalom alžirskom oficiru pod nazivom "Moj komandant"...

Iako nikad nije nosio pušku, a na njegovim filmovima iz vremena revolucije nije snimljena ni jedna kap krvi, njegova "alžirska braća" sa fronta, mudžahedini - borci za slobodu, smatraju ga i danas jednim od njih, a Ministarstvo mudžahedina Alžira (slično nekadašnjem jugoslovenskom SUBNOR-u) svaku priliku koristi da mu oda počast i dužno poštovanje. U staklenim vitrinama Istorijskog muzeja mudžahedina u Alžiru, u posebnom paviljonu posvećenom ovom skromnom čovjeku, brižno se čuva njegova ratna uniforma sa kapom kroz koju je prošao geler granate, ratnim kamerama i foto opremom, kao i 83 kilometra filmske trake, 274 fotografije i 27 filmova nastalih u periodu 1959-1962. godine. Proglašen je herojem Alžirske revolucije i za ovih 57 godine koliko je proteklo od konačnog osvajanja slobode postao je najodlikovaniji stranac u Alžiru, a ponudu alžirskog naroda i njihovih predstavnika da odabere kuću u Beogradu koju bi mu oni kupili i poklonili, ovaj skromni Beranac odbio je uz zahvalnost što su mu sačuvali život i obrazloženje da je to bila njegova profesija i dužnost, te da je mnogo bolje da se taj novac uloži u ratom razorenu privredu i izgradnju alžirske države. Njegove ratne reportaže za sva vremena su ga uvrstile među velikane filmske umjetnosti a njegova skromnost, karakter i humanizam trajno su ga uvrstili među velikane čovječnosti.

Foto: Adem Ado Softić

Šćepo je umro u Beogradu 25. novembra 2017. godine i sahranjen uz najveće alžirske državne počasti, a u toku je proces u kom se planira davanje njegovog imena najznačajnijim alžirskim institucijama, ulicama, trgovima. Osim toga, u pripremi je i podizanje veličanstvenog spomenika u glavnom gradu Alžira ovom veličanstvenom Berancu, Stevanu - Šćepu Milutinovom Labudoviću.

Adem Ado Softić

  • Najnovije

  • Najcitanije

Lice Fokusa

Previous Next
Enisa Nikaj, pjevačica i tekstopisac iz Njujorka: Ime za koje će se tek čuti Prvi singl, Burn This Bridge, Enisa je objavila u septembru 2016. godine, a imao je više od 115.000 sinhronizovanih video zapisa napravljenih za njenu pjesmu na aplikaciji Musically, sa milionima korisnika. To je dovelo do toga da je pjesma osvojila 2. mjesto na takmičenju “Next Wave October”, a video su premijerno prikazivali Billboard i iHeart Radio
Lice Fokusa: Elma Kolenović Osamnaestogodišnja Elma Kolenović jedna je od najzaslužnijh članica fudbalskog tima Fairleigh Dickinson univerziteta (FDU) koji je, prvi put u svojoj istoriji, osvojio NEC Conference takmičenje u ženskom fudbalu. I to bez poraza! Elma, o čijim uspjesima je Portal Revije Fokus ranije pisao, je freshmen i dala je pet golova i imala sedam asistencija. FDU se, takođe, prvi put automatski plasirao na NCAA turnir među 64 najbolja univerzitetska tima za ovu školsku godinu. Zahvaljujući dobrim ocjenama u školi i dobrim igrama na terenu, Elma ima punu stipendiju na ovom privatnom univerzitetu. Elma Kolenović živi u Njujorku, a porijeklom je iz Gusinja. Jedna od njenih želja je i da obuče dres reprezentacije Crne Gore. Inače, Haris, stariji Elmin brat, nastupa za ekipu Stony Brook univerziteta.
Lice Fokusa: Dino Radončić Šesnaestogodišnji Dino Radončić je košarkaš koji "prijeti" da će jednog dana igrati na NBA parketima. Trenutno nosi dres Reala iz Madrida, a o kakvom se talentu radi možda najbolje govori podatak da ga je specijalizovani košarkaški sajt Eurohopes proglasio za najvećeg talenta u svom uzrastu u Evropi. Dino je rođen 8. januara 1999. godine u Njemačkoj, ali je rano djetinjstvo, školovanje i početak košarkaške karijere započeo u Zrenjaninu, rodnom gradu svoje majke. Prve košarkaške korake napravio je u KK „Storm Zrenjanin” sa deset godina, a u selekciji kadeta njegov tim je već tada bio prvak države. Od tada je njegova karijera krenula vrtoglavom uzlaznom putanjom. Dino je od 2. septembra 2013. igrao u Barseloni, gdje je u potpunosti opravdao svu medijsku pažnju koju je plijenio i sa tim klubom osvojio titulu. Bio je najbolji igrač tima sa prosjekom od 25 poena, 11 skokova i osam asistencija. Postao je najmlađi stranac u istoriji koji je došao u katalonski klub… Međutim, Barselonin ljuti rival je nastojao da Radončića dovede u svoje redove, i uspio je u tome. Dino se, naravno, revanširao sjajnim partijama i u dresu kraljevskog kluba - donio je Realu titulu nakon decenijskog posta. Prošlog mjeseca, u finalu „el klasika“ protiv Barselone, ovaj, 201 centimetar visoki košarkaš, ubacio je 18 poena, imao 11 skokova i šest asistencija, pa je s pravom proglašen za najboljeg igrača finala. Dino je, inače, sin Damira Radončića, proslavljenog rukometaša, koji je igrao u najjačim evropskim ligama, i oblačio dresove reprezentacija Jugoslavije, Bosne i Hercegovine i SAD. Dinova majka Vanja je bivša odbojkašica.
Binais Begović Iron Man Magazine, vodeći svjetski bodibilding i fitnes magazin i svjetski lider informacija o treninzima iz tih oblasti, objavio je da su preduzetnik Binais Begović i njegova supruga, dr Catherine Begović, kupili tu kompaniju... OPSIRNIJE
Maša i Adis Gutić   Maša je poznata svjetska manekenka, a od ljetos i zvanično naša snajka. Adis se već dugo godina bavi manekenstvom i glumom. Imao je glavne uloge u filmovima Fatalis i Marco Polo.
Ajla Karajko Dvadesetdvogodišnja Ajla Karajko iz Travnika jedna je od sedam najboljih studentkinja u SAD po ocjeni magazina „Glamour“. Humana, vrijedna, nenametljiva, dobitnica brojnih domaćih i međunarodnih nagrada, od malena niže uspjehe i odlučno korača ka novim izazovima. Iako je tek na pragu treće decenije, Ajla ima biografiju kao malo ko od njenih vršnjaka. Ipak, uspjeh je nije promijenio, pa i danas mašta kao kad je to radila kao djevojčica u ratom zahvaćenoj Bosni. Ajla, koja ovih dana na Kolumbija univerzitetu ostvaruje svoje snove, otvorila je sebi vrata brojnih svjetskih institucija, ali nikada nije zaboravila svoju domovinu i svoj narod, pa je u rodnom gradu realizovala niz projekta, među kojima i izgradnju Sigurne kuće „Nada“... OPŠIRNIJE
Alen Dervišević  Za plivača Alena Derviševića se ne bi pouzdano moglo utvrditi je li bolji na kopnu ili u vodi. Na kopnu je odličan student, uzoran sin i primjeran momak, a kroz vodu je do sada doplivao do stotina zlatnih, srebrnih i bronzanih medalja, pehara, pohvalnica, priznanja… I sada ovaj naš mladić, porijeklom iz Gusinja, u Sjedinjenim Američkim Državama vrijedno trenira kako bi ostvario svoj san – učešće na Olimpijskim igrama u Rio De Žaneiru 2016. godine...OPSIRNIJE

SPECIJALNO IZDANJE


 

Video dana

BISERI

VIC NEDELJE